کلاهک انتهایی جزئی است که برای مهر و موم کردن انتهای ظرف استفاده می شود و آن را از رسانه های داخلی و خارجی جدا می کند. به آن پوشش انتهایی نیز می گویند. بر اساس شکل هندسی آنها می توان آنها را به انواع کروی، بیضوی، بشقاب، کروی، مخروطی و کلاهک مسطح تقسیم کرد که در این میان کلاهک های انتهای تاج کروی، بیضوی، بشقاب و کروی در مجموع به عنوان کلاهک انتهایی محدب شناخته می شوند. از نظر روش‌های اتصال جوش، آنها عمدتاً به-درپوش‌های انتهایی جوش‌شده و سوکت-درپوش‌های انتهایی جوش‌شده تقسیم می‌شوند. مواد متداول مورد استفاده عبارتند از فولاد کربن، فولاد ضد زنگ، فولاد آلیاژی، آلومینیوم، تیتانیوم، مس، نیکل و آلیاژهای نیکل.
کلاهک های انتهایی با اشکال هندسی مختلف دارای ویژگی های ساختاری و خواص مکانیکی متفاوتی هستند. کلاهک های انتهایی نیمکره ای بهترین توزیع تنش را دارند و از کمترین مواد استفاده می کنند، اما ساخت آنها دشوار است و بیشتر در مخازن فشار قوی- استفاده می شود. کلاهک های انتهایی بیضوی استاندارد دارای توزیع تنش خوب و عمق کم هستند که پردازش آنها را آسان و پرکاربردترین آنها می کند. درپوش‌های انتهایی{4}}شکل بشقاب دارای تنش لبه در محل اتصال سطح کروی و ناحیه انتقال هستند. کلاهک های انتهایی مخروطی جمع آوری و تخلیه مواد را تسهیل می کنند، اما توزیع تنش ضعیفی دارند، که نیازمند طراحی دقیق ساختار انتقال در انتهای بزرگ و کوچک است. سرهای صفحه تخت ساده ترین ساختار را دارند، اما برای تحمل فشار به بیشترین ضخامت نیاز دارند و عموماً برای ظروف-فشار کم و قطر{8}} کوچک استفاده می شوند.